۱. جذب و توصیف وضعیت (دقیقه ۱-۴)
اگر یک چیز گرانبهایی داشتید، مثلاً یک الماس گرانبها، و مجبور میشدید آن را به کسی امانت بدهید، آیا به اولین نفر توی خیابان میدادید؟ قطعاً نه!
حالا سوال من این است: مگر «آبروی» ما، «عزت نفس» ما، از الماس کمقیمتتر است؟ پس چرا وقتی به مشکلی میخوریم، این گنج را جلوی هر کس و ناکسی به حراج میگذاریم؟
درد امروز ما همین است. دستپاچه میشویم و به آدمهایی رو میزنیم که نه تنها کاری برایمان نمیکنند، بلکه با منت گذاشتن و فاش کردن راز، نمک روی زخممان میپاشند. ما بلد نیستیم کجا باید درخواست کنیم.
۲. تفسیر کلام امام (دقیقه ۴-۸)
(لحن دقیق و متمرکز)
اما امام حسین (ع) یک نقشه راه به ما داده است. یک فرمول نجاتبخش. میفرمایند: «حاجت خود را جز نزد سه کس مَبَر». دقت کنید! نمیگویند “بهتر است نبری”، بلکه دستور میدهند “نبر!”. این یک فرمان حفاظتی برای آبروی شماست.
حالا آن سه گروه چه کسانی هستند؟
- دیندار: چرا؟ چون دین، ترمز اوست. از خدا میترسد، پس آبروی شما را نمیبرد.
- جوانمرد: چرا؟ چون بامرام است. در مرامش نیست که دل کسی را بشکند. اگر نتواند کمک کند، با احترام رد میکند.
- بزرگزاده (اصیل): چرا؟ چون چشم و دل سیر است. عقدهای نیست که بخواهد با دیدن نیاز شما، خودش را بزرگ کند.
امام حسین (ع) به ما آدرس گاوصندوقهای امن برای سپردن آبرویمان را داده است.
۳. ایجاد گره و ارائه الگو (دقیقه ۸-۱۳)
(لحن احساسی و روایی)
تا حالا فکر کردهاید چرا «نه» شنیدن از بعضیها به آدم برنمیخورد، اما یک کمک کوچک از بعضی دیگر تا آخر عمر آدم را خوار میکند؟ فرقش در همین دین، مروت و اصالت است.
وای به حال ما اگر عزتمان را به یک آدم نوکیسه و بیاصالت بفروشیم!
الگوی ما خود امام حسین (ع) است. مردی نیازمند نزد ایشان آمد، اما از شرم نمیتوانست حرف بزند. امام چه کرد؟ فرمود: «حاجتت را روی زمین بنویس». چرا؟ تا عرق شرم را بر پیشانی آن مرد نبیند. این یعنی اوج مروت و اصالت!
در مقابل، از کسانی که اول شما را تحقیر میکنند و بعد با منت کمکی ناچیز میکنند، فرار کنید!
۴. راه حل و انگیزه پایانی (دقیقه ۱۳-۱۶)
(لحن قاطع و الهامبخش)
خب، راه حل چیست؟ دو کار اصلی:
- قبل از هر تماس، از خود بپرسید: این شخص دین دارد؟ مروت دارد؟ اصالت دارد؟ اگر جواب حتی یکی از اینها «نه» بود، سراغش نروید. خدا راه دیگری باز میکند.
- خودمان تمرین کنیم: بیایید خودمان یکی از این سه گروه باشیم. اگر کسی به ما رو انداخت و نتوانستیم کاری کنیم، حداقل با مروت و احترام آبرویش را حفظ کنیم.
رفقای من! ما پیرو امامی هستیم که شعارش «هیهات منا الذلة» بود. این شعار فقط برای میدان جنگ نیست؛ برای لحظه درخواست وام، برای وقتی که دستمان خالی است هم هست.
یادتان باشد، آبروی شما، جان شماست. آن را حفظ کنید. اول دستتان را به سوی خدا بلند کنید و بعد اگر روی زمین سراغ کسی رفتید، سراغ کسانی بروید که بوی خدا و بوی انسانیت میدهند.
خدایا! ما را جز به خودت و خوبان درگاهت محتاج مگردان…
(صلوات)
